Surfchicks TV

Blootgewoon: the life after...

Op zich is het best bijzonder. Een terugblik op je eigen blote kont. Meestal zie je ‘m niet zo vaak namelijk; is ie bedekt onder een laag kleding of je blijft maar rondjes draaien voor je er een echt goed beeld van hebt. En veel mensen willen ‘m eigenlijk ook liever helemaal niet zien. Gewoon omdat dat te confronterend is. Vraag maar aan de gemiddelde vrouw die haar bikini past in een matige winkel waar met spiegels en licht geen rekening wordt gehouden met de onvoordelige aanblik van menigeens reet.

En toch hebben wij inmiddels de uitzending allemaal gezien. Wij vinden ‘m geslaagd. Omdat het gewoon was. BlootGEWOON. Blootgewone blote konten, naakte lijven, witte borsten en af en toe een flits van piemels tussendoor. De Naakte Waarheid bleek zo ontwapenend dat het ok was, gewaardeerd werd en zelfs LEUK gevonden. Mission accomplished. Wij staan erop. Met een beetje mazzel kijken wij u straks aan voor wat entertainment tijdens uw toiletbezoek.

Voor het televisieprogramma KRO Blootgewoon konden groepen zich opgeven om te strijden voor hun goede doel. De strijd gaat om de mooiste naaktfoto van de groep op de naaktkalender te krijgen om op die manier van de verkochte kalenders de opbrengst aan het goede doel te schenken. Wij, de groep kiters, hoefden er niet lang over na te denken. De extreme lading van deze uitdaging ligt precies in ons straatje, natuurlijk gaven we ons op! Wij doen mee voor stichting Todos. Die via sport en spel Nederandse kinderen zich laten inzetten voor kinderen in sloppenwijken in Brazillie. Zo leren deze kinderen zich te ontwikkelen tot surfleraar om daarmee hun familie te kunnen onderhouden. Het doel past precies bij ons!

Opgeven is tot daar aan toe maar het vinden van vrijwilligers is nog niet eens zo makkelijk. In eerste instantie wil iedereen wel maar als blijkt dat de broek toch echt uit moet op tv heeft iedereen opeens een ‘goede baan' (???) en wil men de baas (en/of klant) niet in een verkeerd daglicht zetten (knappe jongen die dat met z'n lul kan!). Of vriendinnen blijken er geen goedkeuring aan te geven (sinds wanneer luisteren we naar onze vriendin???). Enfin, geukkig hadden we op het laatste moment toch de ECHTE mannen -en vrouwen -bij elkaar. Met vlag en wimpel kwam onze vrolijke groep door de selectie ronde en al snel hoorden wij dat wij onze nudistische opgang op de vuilnisbelt mochten maken...

En dan is daar the moment of truth!

De eerste twee opnamedagen waren een eitje, alleen al omdat het gewoon met kleren aan mocht. Misschien dat we ons daarom en beetje verkeken op het ‘moment supreme'... We hadden onze gele laarzen om het vuil te trotseren die ochtend gekregen. Er was geen weg terug, geen getreuzel meer aan; de broek moest uit! Een aantal van ons onderging de handeling nogal genant met veel aapjesgluren erbij. De dames konden nog een vrij onopvallende ‘moove' maken en subtiel in de badjas glijden. Het was zo gepiept alleen elke keer die camera op je neus, of tieten, of nog erger...dat was toch even wennen. Gelukkig beet teammaat Chis de spits af, zelfs solo in z'n nakie. De rest vond het dapper en tegelijkertijd dacht iedereen; ik ben blij dat ik er niet zo sta. Uiteindelijk ontkwam ook de rest van de (jonge)heren er niet aan. Alhoewel ze wel de mazzel van het groepsverband hadden wat de solidariteit natuurlijk wel versterkt. Opvallend was het klagen over de kou. De ijdelheid van de klacht werd gauw ontdekt. Piemels en ballen werden ‘onopvallend' warm gevreven gedurende de dag. Statements werden gemaakt en niet bewezen... wij moeten toegeven, de tocht onder de badstof was niet voor de poes...

Het was voor ons een heel herkenbaar gevoel. Het gevoel van ‘waarom doe ik dit' en ‘waar ben ik aan begonnen'... een diep penetrerend nerveuze zwerm genesteld in de onderbuik. Hetzelfde gevoel als wanneer je uit een vliegtuig springt, van een treinbrug bungee jumpte of voor het eerst een kite loopt.

De winnende foto van de heren was er een met actie en witte billetjes.

Je moet wel geduld hebben in je blootje want zo'n dag bestaat voornamelijk uit wachten. Het was de beurt aan de dames en de ‘set' bestond uit een verse lading oude autobanden en de rest van de vuilnisbelt. Om de boel nog even in hoogte aan te stampen reed een shovelmeneer af en aan. Hij had de dag van z'n leven en begon spontaan vlakbij aan z'n rookpauze toen ie de kontjes had gespot. Het was ook niet te missen. Twee blonde dames op surfplanken tussen de banden. Bloot!.

Lunchen op de vuilnisbelt is gezellig. Bij onze geimproviseerde kantine kregen we hapjes en drankjes en er stond een prullebak. Geheel overbodig en misplaatst overigens wat wat kon iemand het schelen als we de troep gewoon lekker lieten waaien. Het kon eindelijk! Over je schouders met die bekertjes! We zitten op de vuilnisbelt!

Niet lang daarna werd de volgende ‘scene'  bekend gemaakt. Hoe kan het ook anders dat de ‘gewaagde' pose moest worden aangenomen door de twee met de grootste mond...Het bleek een man vrouw compositie die veel weg had van een pornoscene. Of we even samen op een surfplankje van een bultje kwamen surfen. "nee, iets dichterbij, ja iets meer naar voren bukken, ja nu samen borst(en) in beeld, hans een beetje dichterbij, ja nog iets...pfff...een compromitterende houding is er niets bij... om nog maar te zwijgen van de spierpijn, man! Ongetwijfeld was dit het raarste wat we ooit hebben gedaan. We hebben nog even geprobeerd een kite binnen beeld te laten vliegeren maar de vlagerige wind en het gevaar van in je blootje over het vuil te worden gesleept wonnen het uiteindelijk van de verwende wens van de fotograaf.

Kort daarna werd de hijskraan geintroduceerd. Voor de stoerste foto van de dag. Wie anders dan Esther zou de hoofdrol spelen voor deze foto. Na een flesje wijn overwon ze haar hoogtevrees en liet zich meters boven de grond hijssen om vervolgens een sprong over de vuilnisbelt te simuleren. Het was een slag op de buikspiertjes en de spierballen.. en op de gene want van onderen gefilmt worden blijft gewoon hmmm apart. toch heeft deze moedige actie een vrolijke foto opgeleverd.  

Meest opvallend dat niemand minder dan Job deze sprong nog eens vrijwillig over ging doen. Voor de lol! Of beter gezegd voor de lul. Want dat de lul steeds in de weg hing bleek wel toen  dezelfde hangende positie voor de groepsfoto door Anton werd ingenomen. Als z'n haar niet voor z'n gezicht hing vlogen zijn edele delen wel weer door het beeld... Het was geen makkie maar wel lachen en dat is het belangrijkste. 

Een ieder van ons denkt met gemengde gevoelens terug op deze toch wel unieke dag. Sommigen hebben het wellicht verdrongen...anderen hebben alleen maar spierpijn en enkelen proberen misschien schoonouders door te dringen van de noodzaak van de daad... boven water staat dat we hopen hiermee een leuke bijdrage aan ons goede doel te geven. En ook al is het het raarste wat we ooit hebben gedaan, het was de moeite waard want het was een buitengewoon blootgewoon feest!

De mossel, we zien je leuter!

OPBRENGST:
Alle kalenders zijn verkocht! Dankzij belangeloze medewerking van diverse bedrijven is het eveneens gelukt om de kosten van de productie van de kalender tot een minimum te beperken. Al met al heeft de kalender ongeveer € 40.000,-- euro opgeleverd. Dat betekent per goed doel een bedrag van € 4.000,--!
De KRO heeft overwogen om een herdruk te laten maken maar ziet daar van af omdat dan de medewerking (druk, verzending etc.) niet kosteloos zal geschieden en het risico op verlies te groot zou zijn (en dat zou dan ten koste gaan van de huidige opbrengsten). De KRO zal de goede doelen benaderen zodat de € 4.000,-- per goed doel zo spoedig mogelijk overgemaakt kan worden